Her insan biraz yarımdır..

 











Umutla yürüdüğün bir yolun çıkmaza varması ne demek bilir misin.? Güzel hayallerle büyüttüğün o çiçeği, bir çıkmaza gömmek, gözyaşlarını feda ettiğin bir yaprağı karanlığın en derinine itmek... Zor geliyor öyle değil mi? Eksik yaşamak kanatıyor her saniye, eksik yaşamak acıtıyor her saniye. Buruk bir gülüşe çizilen, yarım bir yüz. Yamuk bir ruha verilen, topal bir beden. Bir şekilde eksiliyor ihtiyaç duyduğumuz o yan. Bir şekilde yitiyor tebessüm sebepleri. Önce ruhun eksik kalıyor, sonra hislerin. Sen kalmıyor senden geriye. Yarısı yıkık dökük bir harabe... Gizlemeye çalışıyorsun eksilen tarafını, sol yanında fazladan bir ağırlık oluyor, yüzünde fazladan bir gülümseme. Hepsi daha az fark edilmek için, az konuşmaya başlıyorsun bir süre sonra, şen kahkahaların yerini hafif tebessümlere bırakıyor. Bağıra bağıra savunduğun her şeyi birer birer kabulleniyorsun. Artık kendini ispatlamak için bir sebep yok, kim ne görüyor ise öyle kalıyorsun. Yürüyüşünde ki aceleci tavır yok artık, sakince adımlıyor kaldırımı döven arşınlar. Eksildikçe soyutlaşıyorsun dünyadan, gözlerin umarsızca dalıyor sonu olmayan bir noktaya. Ne bir umut, ne bir hayal var şimdi ellerinde. Eksildikçe eskiyorsun zamanda. Yarınlar değil seni olduğun yere bağlayan, belki gelir diye beklediğin yarım bırakanlar...

  “bir kız diyorum, bayım! Yarım bir kız. Dizleri yara, elleri çamur içinde. Gülüşü yarım, ruhu yarım, kalbi yarım bir kız. Vazgeçmiş beklemekten, vazgeçmiş umut etmekten. Bir kız diyorum, bayım! Çöl kadar kurak kalbinde bir tomurcuk yeşeremez, buz kadar soğuk içinde bir alev yanamaz. Bir kız diyorum, bayım! Eksildikçe ölen, öldükçe fark edilmeyen..

`R

 


Hiç yorum yok

Blogger tarafından desteklenmektedir.